7. Sınıf Türkçe (2. Kitap) Ders Kitabı Sayfa 150 Cevapları (MEB Yayınları)

6. TEMA Ama kral küreği bırakmamış, kazmaya devam etmiş. Bir saat geçmiş, bir saat daha. Güneş ağaçların ardında batmaya başlamış, sonunda kral küreği toprağa saplayıp: “Ey bilge! Buraya sorularıma cevap almaya geldim. Eğer verecek bir cevabın yoksa söyle de evime döneyim.” “Biri koşarak bu tarafa geliyor, bakalım kimmiş.” demiş keşiş. Kral arkasına dönünce ormanın içinden sakallı bir adamın koşarak gelmekte olduğunu görmüş. (…) Kralın yanına vardığında, belli belirsiz bir iniltiyle bayılarak yere yığılmış. Kral ve keşiş, adamın üstündeki kıyafetlerini çıkarmışlar. Karnında büyük bir yara varmış. Kral, elinden geldiğince yarayı temizleyip, kendi mendili ve keşişin havlusuyla üzerini sarmış. ( ) Kral içecek su getirip adama vermiş. Tüm bunlar olurken güneş çoktan batmış, hava soğumuş. Bu yüzden kral, keşişin yardımıyla yaralı adamı kulübeye taşıyıp yatağa yatırmış. Yatağa uzanan adam göz- lerini kapayıp uykuya dalmış. Kral, yürümekten ve bahçede çalışmaktan öyle yorgun düşmüş ki eşiğe çöküp uyuyakalmış, o kısa yaz gecesi boyunca deliksiz bir uyku çekmiş. Sabah olup da uyandığında, nerede olduğunu ve yatağa uzanmış, parlayan gözlerle kendisine dikkatle bakan garip sakallı adamın kim olduğunu hatırlaması bir zaman almış. Sakallı adam, kralın uyanmış, kendisine bakıyor olduğunu görünce cılız bir sesle, “Bağışla beni!” demiş. “Seni tanımıyorum ki affetmemi gerektirecek bir şey olsun” diye karşılık vermiş kral. “Sen, beni tanımıyorsun ama ben seni tanıyorum. (…) Yaralı adamla vedalaştıktan sonra kral, kapının önüne çıkıp keşişe bakınmış. Oradan ayrıl- madan, bir kez daha sorularına cevap almak için yalvarmak istemiş. Keşiş, bahçede dizlerinin üzerine çökmüş, önceki gün kazılmış tarhlara tohum ekiyormuş. Kral, keşişin yanına gitmiş ve: “Ey bilge, sorularımı cevaplaman için son defa yalvarıyorum sana!” “Sen zaten cevabını aldın!” demiş keşiş, hâlâ zayıf bacaklarının üzerinde çömelmiş vaziyette, başını kaldırmış önünde duran krala bakarak: “Nasıl aldım? Neyi kastediyorsun?” diye sormuş kral. “Anlamadın mı,” diye cevaplamış keşiş. “Eğer dün benim kuvvetsizliğime acımamış ve benim yerime bu tarhları kazmayıp yoluna gitmiş olsaydın, bu adam sana saldırmış olacaktı ve sen de benim yanımda kalmadığına pişman olacaktın. Yani, en önemli vakit tarhları kazdığın zamandı; ben de en önemli insandım; ve bana iyilik yapmak senin en önemli işindi. Daha sonra bu adam bize doğru koşarak geldiğinde, en önemli zaman onunla ilgilendiğin zamandı, çünkü onun yarasını sarmamış olsaydın senle barışmadan ölmüş olacaktı. Bu durumda o, en önemli kişiydi ve ona yardım etmek de senin önemli işindi. Unutma, önemli olan tek bir vakit vardır: Şu an! En önemli olandır, çünkü sadece içinde bulunduğumuz zamanda güç bizdedir. En gerekli insan yanında olduğun insandır, çünkü kimse bir başkasına işinin düşüp düşmeyeceğini bilemez; ve önemli iş ona iyilik yapmaktı, çünkü insan dünyaya tek bu gayeyle dünyaya gönderilmiştir.” Lev TOLSTOY (Lev Tolstoy) (Çev. Nursena GÜLBEYAZ) (Kısaltılmıştır.)