7. Sınıf Türkçe (2. Kitap) Ders Kitabı Sayfa 131 Cevapları (MEB Yayınları)

HAK VE SORUMLULUKLAR “Ee hayatım, onu nasıl buldun?” diye sordu karısı. “Tam John’un söylediği gibi,” diye karşılık verdi. “Daha iyi huylusunu görmedim şimdiye kadar. Ona ne ad vereceğiz?” (…) Adını Siyah İnci koymaya ne dersin?” “Siyah İnci – evet, neden olmasın, bence bu ona çok uygun bir isim. Sen de istiyorsan adı bu olsun.” Böylece adım da koyulmuş oldu. (…) Dürüst Bir Konuşma Birtwick’te (Bırtvik) vakit geçirdikçe böylesine bir yerde yaşadığım için giderek daha gururlu ve mutlu oluyordum. Sahibimiz ve hanımımızı tanıyan herkes onları seviyor ve saygı duyuyordu. Yalnızca insanlara karşı değil, tüm canlılara, atlara ve eşeklere, köpeklere ve kedilere, koyunlara ve kuşlara karşı da iyi ve merhametliydiler. Hizmetkârları da onlarla aynı tutumu benimsemişti. Köydeki çocuklardan biri bir hayvana zalimlik yapacak olsa haberi ânında malikâneye ulaşırdı. Bay Gordon ve eski sahibim dediklerine göre yirmi yılı aşkın bir süredir araba atlarına takılan sabit gem kayışının ortadan kalkması için çalışmıştı ve yaşadığımız bölgede artık bunlar pek az kullanılıyordu. Bazen Bayan Gordon başı yukarıda tutulduğu halde ağır yük taşıyan bir at gördüğünde arabayı durdurup iner ve tatlı sert sesiyle sürücüyü yaptığının gereksiz olduğuna dair ikna etmeye çalışırdı. Hanımımız karşısında kimsenin direnebileceğini sanmıyordum. Keşke bütün hanımlar onun gibi olsaydı. Bir sabah eve doğru ilerlerken güçlü kuvvetli bir adamın sürdüğü, ufak tefek doru bir midillinin çektiği bir hafif arabayla karşılaştık. Doru midillinin ince bacakları, asil ve hassas bir yüzü ve başı vardı. Koru kapılarına geldiklerinde bu ufak tefek yaratık oraya yöneldi, adamsa tek kelime etmeden atın başını öyle ani ve şiddetli çevirdi ki neredeyse onu devirecekti. (…) Midilli ileri atıldı ama adam güzel atı neredeyse çenesini kıracak kadar sertçe zapt etti, (…) Bu korkunç bir manzaraydı, o küçük narin ağzın gem kayışı yüzünden korkunç bir acı çektiğini biliyordum. Sahibim bana işaret edince bir saniye içinde yanlarına ulaştık. “Sawyer,” (Soyır) diye haykırdı Bay Gordon sert bir sesle, “o midillinin bir canı yok mu?” “Et, kemik ve huysuzluktan,” dedi adam, “kendi kafasının dikine gitmeyi pek seviyor, bu da bana hiç uymuyor.” Çok öfkelenmiş gibi konuşuyordu. “Sence böyle davranırsan senin istediğini yapar mı peki?” dedi sahibim sert bir sesle. “Öyle dönmesine gerek yoktu; dümdüz yola devam etmeliydi!” dedi adam kaba bir tavırla. “O midilliyle benim evime pek çok kez geldin,” dedi sahibim. “Yine oraya gitmeyeceğini nereden bilsin, yolunu değiştirmesi onun ne kadar akıllı ve güçlü hafızaya sahip bir hayvan olduğunu gösteriyor. Ama bunun konumuzla ilgisi yok. Böyle öfkeye kapılmak atından çok sana zarar verir, herkes davranışlarıyla yargılanır.” Sahibim beni eve doğru ağır ağır yürüttü, sesinden bu olayın onu çok üzdüğünü anlamıştım. Anna SEWELL (Ana SÛIL) (Çev. Berna SEDEN) (Kısaltılmıştır.)